-
Mijn stem
Ik ben nu op het punt dat het al jaren zo goed mogelijk gaat. Het punt dat mijn leven zin heeft, en ik zin in het leven. Het is goed zo, mijn stem die nooit mocht klinken, heeft zijn weg gevonden en klinkt nu volop!
-
Waarom zweeg ik als kind?
Ik was enorm loyaal aan mijn ouders, zij wisten wat het beste voor me was. Zij waren soms zo ongelofelijk verdrietig dat ze mij als kind hadden. Dan voelde ik me zo schuldig omdat ik alleen maar bestond. Ja zelfs als kind dacht ik: “was ik maar nooit geboren, was ik maar dood”.
-
Het grote er niet zijn…
Op de straat loopt een klein meisje, ze loopt met haar hoofd en schouders gebogen. Ze heeft haar duim in haar mond en in de andere hand klemt ze een knuffelbeer tegen haar lijf aan. Het is midden in de nacht. De straten glinsteren van de sneeuw die er overal ligt. Het meisje heeft een pyjama aan. Ze is vergeten schoenen aan te trekken en loopt met haar blote voeten door de sneeuw. Ze bibbert over haar hele lijf, maar de kou voelt ze niet. Haar vingers en tenen kleuren zijn vuurrood. Ze weet niet dat het nacht is, ze weet niet dat het sneeuwt, ze weet niet waar ze…
-
Kindermisbruik óók een aanslag op je lijf.
Erik en ik zitten aan tafel. Opeens kan ik niet meer slikken, ik heb het gevoel dat ik stik en wapper in paniek met mijn armen. Niet huilen, van papa mag ik niet huilen. Met een flinke slok water lukt het om mijn eten weg te spoelen. Maar ook de komende dagen lukt het slikken niet, en ik word zelfs al misselijk als ik eten ruik.
-
Liefde geven en krijgen, niet vanzelfsprekend
Ik leerde liefde te geven en geloof me dat is niet vanzelfsprekend als je dat nooit geleerd hebt. Moeilijker was liefde ontvangen. Het zit in je hoofd, “niemand zal ooit van jouw houden”. Als je niet van jezelf houd is liefde ontvangen erg moeilijk, is het in je hoofd niet mogelijk.
-
Ik word gezien!
Tot ik mede door Dirk en de juiste mensen om me heen steeds meer vertrouwen kreeg in mezelf en andere mensen. Na 20 jaar nooit alleen de deur uit voor het eerst alleen boodschappen doen was een sensatie om mee te maken. Nu ben ik afhankelijk van een scootmobiel maar ik zit nu zo anders. Rug recht, hoofd omhoog én ik kijk de mensen aan
-
Het lichamelijk trauma
Trauma doet veel in je hersenen en worden opgeslagen. En telkens wanneer het niet uitkomt, of je het niet verwacht pakken de herinneringen je. En dat is heftig, heel heftig. Maar dat is niet het enige waarin trauma/seksueel misbruik, mishandeling wordt opgeslagen. Ook je lijf “herinnert”. En al stop je het nog zo ver weg, je lijf herinnert. De lichamelijke herbeleving zijn zo enorm intens.
-
Mijn missie
Dat is nu na twee boeken mijn missie. Het uit de taboe sfeer halen. Het bespreekbaar te maken. Ieder naar zijn eigen rol laten kijken. Handvaten uitreiken. Inspireren en hoop geven. Of ik nu voor een groep van 80 professionals sta, voor studenten die hulpverlener gaan worden, voor een kleine groep mensen in een wijkhuis. Het maakt niet uit, telkens weer voel ik me bevlogen, voel ik de passie. Voel ik mijn missie weer een stapje dichterbij komen. Voel ik dat ook ik het verschil kan maken!
-
Zelfdoding
Zelfdoding is nog steeds een groot taboe onderwerp, we praten er niet over. Soms is er zelfs schaamte bij de nabestaanden. Een poging tot wordt vaak afgedaan met aandachttrekkerij. We negeren het, gaan maar niet op bezoek bij de nabestaande of degene die een poging deed omdat het zo ongemakkelijk is, wat moet je zeggen, hoe moet je je gedragen
-
Fragment ‘Mamma’ uit ‘Ik was geen duivelskind’
Fragment uit mijn boek 'Ik was het duivelskind' dat wat ik het moeilijkste vond en vind, de rol van mijn moeder. De eerste keer dat zij me misbruikte stortte mijn wereld in...
