-
Ik besta niet
Als ik wakker word sta ik op en loop naar beneden. Ik kom de keuken in en zeg goedemorgen tegen mijn ouders. Er wordt helemaal niets terug gezegd. Ze hebben beide een kop koffie en een sigaret en kletsen tegen elkaar terwijl ze me compleet negeren. Zo gaat het al een paar dagen. De tafel wordt gedekt voor 2 personen, er wordt gepraat, gelachen, gegeten. Maar ik? Ik besta niet, moet zelf zien hoe ik aan eten kom, zelf zien hoe ik me aankleed en op school kom. Mijn vader knipt met zijn vingers en ik weet het, ik moet een fles bier voor hem uit de koelkast halen. Dolblij…
-
Mijn stem
Ik ben nu op het punt dat het al jaren zo goed mogelijk gaat. Het punt dat mijn leven zin heeft, en ik zin in het leven. Het is goed zo, mijn stem die nooit mocht klinken, heeft zijn weg gevonden en klinkt nu volop!
-
Het grote er niet zijn…
Op de straat loopt een klein meisje, ze loopt met haar hoofd en schouders gebogen. Ze heeft haar duim in haar mond en in de andere hand klemt ze een knuffelbeer tegen haar lijf aan. Het is midden in de nacht. De straten glinsteren van de sneeuw die er overal ligt. Het meisje heeft een pyjama aan. Ze is vergeten schoenen aan te trekken en loopt met haar blote voeten door de sneeuw. Ze bibbert over haar hele lijf, maar de kou voelt ze niet. Haar vingers en tenen kleuren zijn vuurrood. Ze weet niet dat het nacht is, ze weet niet dat het sneeuwt, ze weet niet waar ze…
-
Ik word gezien!
Tot ik mede door Dirk en de juiste mensen om me heen steeds meer vertrouwen kreeg in mezelf en andere mensen. Na 20 jaar nooit alleen de deur uit voor het eerst alleen boodschappen doen was een sensatie om mee te maken. Nu ben ik afhankelijk van een scootmobiel maar ik zit nu zo anders. Rug recht, hoofd omhoog én ik kijk de mensen aan
-
Niet durven plassen
We moeten allemaal plassen die drang heb je gewoon en kun je niet geheel controleren. Maar voor mij werd het een angstige gebeurtenis vol met schaamte. Ik probeerde het zo veel als ik kon op te houden tot telkens buikpijn aan toe. Dan had ik weer eens flink krampen omdat ik het te lang had opgehouden.
-
Het lichamelijk trauma
Trauma doet veel in je hersenen en worden opgeslagen. En telkens wanneer het niet uitkomt, of je het niet verwacht pakken de herinneringen je. En dat is heftig, heel heftig. Maar dat is niet het enige waarin trauma/seksueel misbruik, mishandeling wordt opgeslagen. Ook je lijf “herinnert”. En al stop je het nog zo ver weg, je lijf herinnert. De lichamelijke herbeleving zijn zo enorm intens.
-
Zelfdoding
Zelfdoding is nog steeds een groot taboe onderwerp, we praten er niet over. Soms is er zelfs schaamte bij de nabestaanden. Een poging tot wordt vaak afgedaan met aandachttrekkerij. We negeren het, gaan maar niet op bezoek bij de nabestaande of degene die een poging deed omdat het zo ongemakkelijk is, wat moet je zeggen, hoe moet je je gedragen
-
Het proces,
Het ging vanaf het begin al als vanzelf. De woorden spoten eruit, sneller dan ik kon typen. Alles zat in mijn geheugen ik hoefde het alleen nog maar op te schrijven. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je verhaal opschrijven is nog geen boek. Je moet denken is het zo duidelijk?
-
Mijn misbruikte lichaam
25 jaar lang is mijn lichaam gebruikt, misbruikt, mishandeld en verwaarloost. Het heeft onregelmatig eten gekregen, vele keren werd dit als straf overgeslagen. Snoep en koek kreeg het wel. Het werd geslagen en geschopt. Ik heb als kind in houdingen moeten liggen die een kind anatomisch gezien nog helemaal niet kan. Een groot, zwaar lijf op zich waarbij de adem je benomen werd. Het is onder water geduwd en gehouden. Het is opgesloten in een kast en soms zelfs in een diepvrieskist. Het heeft in 49 jaar nauwelijks een nacht fatsoenlijke slaap gekend. Het is jarenlang elke seconde vol spanning, stress en verhoogde alertheid geweest. Het hart heeft ontelbare keren…
