Pijnlijke kou

Citaat uit “Het duivelskind” door Angel van der Vecht

Haar vader staart haar aan. Zijn blik heeft iets onheilspellends. Dan pakt hij haar beet en gooit haar tot haar schrik in de grote diepvrieskist. Hij zet iets tussen de klep en de kist zodat deze niet helemaal dichtvalt.

‘Je gaat hier maar eens een beetje afkoelen,’ gromt haar vader. ‘Hopelijk bevriest het slechte in jou.’ Angel is doodsbang. Haar handen voelen ijskoud aan, haar onderlip trilt. Ze is helemaal alleen in deze akelige ruimte en denkt dat ze doodgaat. Alles doet pijn. De kou bijt en brandt over mijn hele lijf. Nog erger is de angst dat ik hier nooit meer uit zal komen. Eindelijk haalt mijn vader me eruit, hij trekt me mijn nachtkleding weer aan en sleept me naar binnen. Echt slepen, want door de kou kan ik nauwelijks bewegen. We gaan naar de douche en weer gaat mijn kleding uit. Het water snijdt als messen door mijn lijf. Ik gil het uit van de pijn. Een harde klap op mijn achterhoofd. Geluid maken mag niet. Ik schreeuw niet meer, laat alleen mijn tranen de vrije loop. Als mijn huid weer een normale kleur heeft, mag ik eruit en word ik ruw en hard afgedroogd door hem. Ik mag terug naar mijn bed. Die diepvrieskist zal ik de komende tijd vaker vanbinnen zien. Mijn vader zegt dat dit een goede manier is om het kwaad in mij te bevriezen.’

De afgelopen dagen was het erg koud. Gister ging ik een rondje met mijn PTSS hulphond Dirk maken met de scootmobiel. Een hond moet toch uit, weer of geen weer. Mijn handschoenen waren niet afdoende tegen de kou en mijn handen begonnen steeds meer zeer te doen van de kou. Uit ervaring weet ik dat kou pijn doet. Hoever ik ook ben, en hoe goed ik me nu ook voel, toch word ik weer even teruggeworpen in de akelige herinneringen die kou me geven. Hoewel ik goed weet dat de kou die ik nu voel, niets te maken heeft met de diepvrieskist van toen, speelt mijn brein een spelletje met me en laat ongevraagd de beelden zien die ik erbij heb. De pijn triggerd de herinnering ongewild.

Het overvalt me, pakt me beet en smijt me even een paar stappen terug. Dat is wat een traumatische jeugd met je doet. Je op onverwachte momenten terugwerpen in het verleden. De pijn raakt je weer even als een dolk recht in je hart. Gelukkig ben ik nu zo ver dat het me niet de hele dag omverwerpt. Als ik weer veilig met een kop warme koffie op de bank zit met Dirk dicht tegen me aan, bij de verwarming, kan ik weer relativeren. Dat toen, toen was en nu, nu. Daar helpt mijn hulphond Dirk ook enorm bij. Zelf langs de scootmobiel blijft hij alert. Als ik even stop door de beelden in mijn hoofd legt hij zijn grote kop op mijn schoot en duwt tegen me aan. Hij haalt me weer naar het hier en nu en samen gaan we weer rustig naar huis. Maar hoe ver je ook bent, hoe goed je het ook doet, deze momenten blijven en telkens weer doet het pijn, letterlijk en figuurlijk….